Storythai

ช่วงนี้เป็นอะไรที่เซ็งอย่างแรง

มีอะไรวุ่นวายเต็มไปหมด

รู้สึกว่าจะขยับตัวทำอะไร คิดอะไร

ก็ผิดไปหมด

ซวยตลอด

คือตอนนี้ไว้ใจใครไม่ได้

เชื่อใจใครไม่ได้

แม้กระทั่งคนใกล้ชิด รึว่า คนรอบๆตัว

สรุปว่า ขออยู่คนเดียวละกัน

จะไม่ไปยุ่งกะใครเลย

ไม่พูด ไม่คุย ไม่ติดต่อใครเลย

ขนาดไดอารี่ แม่งยังไม่มีความเป็นส่วนตัว

กูอยากรู้ว่า คนอย่างกู มีอะไรให้น่าสนใจนักวะ

ทำไมต้องมาอยากรู้เรื่องกู มาขุดมาคุ้ยให้ได้อะไรกัน

ไดอารี่กู มันก็แค่ ความเป็นไปในแต่ละวัน

มันก็แค่ ความคิด ที่มีในหัว แล้วอยากปลดปล่อยระบายออกมา ก็แค่นั้น

ไม่ได้ตั้งใจจะด่าจะว่าอะไรใคร  จะให้กูไปพูดต่อหน้า ไปด่ากลับต่อหน้า

ก็คงไม่ใช่คนอย่างกู 

แล้วที่เอามาเขียนก็ไม่ได้ มาด่าลับหลัง

แค่บ่น อ่ะเข้าใจป่ะเนี่ย มันก็แค่เรื่องของเด็กๆ 

ทำไมต้องทำให้มันใหญ่โต

กูเครียด แต่ก็ทำเป็นยิ้ม ทำตัวร่าเริงเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

แต่ข้างในน้ำตามันไหลตลอดเวลา

ต้องกลับบ้านมานอนคนเดียว อยู่ในห้อง

นอนคิดไรเรื่อยเปื่อย นอนร้องไห้คนเดียวเงียบๆ

รู้สึกเหงา ก็ทน

จนมันไม่ไหว 

อยากหาเพื่อนคลายเหงา...

อยู่เป็นเพื่อนกัน พูดคุยกัน

ปรับทุกข์กัน หาความสุขให้ตัวเองบ้าง

พอได้มา ก็ผิดอีก

ไปคบผิดคนอีก 

ได้ อยู่คนเดียวได้

ปล.

สำหรับคนที่มาอ่านแล้วไม่รู้เรื่อง ก็ขอโทษทีนะ

แค่มาบ่นเฉยๆ